Szum morza...

Jest to niewyobrażalne, że kiedyś w sferze nieśmiałych marzeń, Nowa Zelandia staje się dla mnie rzeczywistością, z każdym dniem coraz bardziej namacalna. Dzisiaj składam aplikację o wizę 'Traveling working visa', która umożliwi mi dwa słodkie miesiące po drugiej stronie ziemi. Nie mógłbym sprawić sobie większego prezentu na Walentynki. Mój romans z Kiwi-krainą rozpocznie się w sierpniu!!!

Pomimo wielu tragedii, potrafiła zachować dystans do życia i do siebie. Wyuczyła się żyć chwilą, cieszyć momentami i opisywać życie w najbardziej parszywej postaci, ironicznie i z przekorą. Mimo wszystko kochała życie i ludzi. Fascynowało ją to, że człowiek jest człowiekiem, a nie małpą albo drzewem. Podziwiała doskonale zaprojektowany świat, pełen cudowności i radości. Jednak stąpała mocno po ziemi, wiedząc że: 'Nic dwa razy się nie zdarza i nie zdarzy. Z tej przyczyny zrodziliśmy się bez wprawy i pomrzemy bez rutyny'. 

Mimo tytułów naukowych i nagrody Nobla, nie chciała zawierać głosu, gdy proszona o oceny sytuacji kulturowo- społecznych, nie uważała się za znawcę. Twierdziła, że ludzie przeważnie nie maja dużo do powiedzenia, a gdy zapytana, czemu pisze poezję, odpowiedziała 'Nie wiem'.

Wielki hołd dla skromności i wielkości. Hołduję, bo 'przeciętność' osobowości to nie brak osobowości, a amerykańskie modele 'bycia' i pewności siebie to nie jedyna droga w życiu. Muszę przyznać, że też fascynuje mnie natura i cudowność stworzenia. Bo jak można nie zadziwić się np. architekturą kokosa? Kokos ma trzy ciemne 'oczka' z czego jedno jest miękkie, dwa twarde. Gdy uderzy się mocniej w to jedno 'oczko', można dostać się do miąższu i wody kokosowej. Nie wspominając już jak pierwszorzędna struktura aminokwasów, dyktuje jego kształt i cząsteczka polipeptydu sama, w idealny sposób wie jak się złożyć, żeby poprawnie funkcjonować.

Poezja jest częścią życia. Wiem o tym dokładnie, gdyż sam staram się zapisywać swoje przeżycia w ten sposób. Moje skromne starania mają wymiar bardzo osobisty i przeważnie dotykają tego co mnie trapi. Przeważnie są to rozmyślania nad sensem mojego życia, miłością gejowską i przyszłością. Oglądając reportaż o pani Wiesławie, uświadomiłem sobie jak piękne jest pisać; jak pięknie jest rozmyślać, nie tylko trwać. W dzisiejszych czasach świat gna do przodu, a my podłączeni w Ipody i Iphone, zostajemy wyręczani z zadumy. Wszystko można sprawdzić, nawet na google można znaleść odpowiedź na pytanie: 'Co jest sensem życia?' albo 'Czy śmierć boli?'. Przeczytałem dzisiaj na stronie mojego ulubionego pisarza Paulo Coelho, że 'dusza żywi się zagadką'. Moja zapewne uwielbia polemikę o miłości, ludzkości i prawości swojego życia, uwielbia zadawać pytania w wierszach.

Chciałbym jednak nauczyć się od pani Wiesławy tej lekkości. Lekkości w ocenaniu tudzież nie-ocenianiu świata. W absorbowaniu rzeczywistości taką jaką jest, bez narzucania wszystkiemu opinii i doklejaniu emocji. Chciałbym nauczyć się być komentatorem a nie krytykiem.

Abstrahując lekko od tematu poezji, chcę napisać o miłości. Ostatnio chodzi mi po głowie i puka w każde drzwi. Zajęty studiami, pracą, przyjaciółmi staram się na tym nie skupiać. Trudno jednak, bo ta myśl jest tak natrętna i każdą chwilę odetchnienia wykorzustuje na irytujące komenatrze, docinki i długie rozmyślania. Poddanych mimowolnie przesiaduję na Grindr, gaworząc z facetami. Przyznaję, że było by miło wreszcie mieć chłopaka, ale muszę się kontrolować. Przesiadując godzinami na rozmowach, do niczego nie prowadzi. Zresztą ta kwestia jest tak delikatna i drażliwa. Moje przewrażliwienie na temat facetów wprowadza mnie szał. Ciągle mam przeświadczenie w głowie, że nikt mnie nie polubi, albo że nie będę wystarczająco interesujący. 

Ostatnio wciągnąłem się w australijski serial 'Winners and Losers', gdzie jednak z bohaterek Sophie, traktuje sex jako rozrywkę; sypia z facetami i traktuje ich jako ucieczkę przed bolesną prawdą. Śmieję się w sobie, bo o ile łatwiej jest po prostu upić się i iść z kimś do łóżka. Z kimś, kto nie zobaczy cię gdy cierpisz, gdy potrzebujesz pomocy, gdy masz gorszy dzień. Ktoś kto zjawia się na chwilę, żeby rozpętać burzę neuroprzekaźników na pare minut, która niweluje i zaspokaja ciało na chwilę. Czy dusza jest odporna na hormony szczęścia?

Spędziłem cały dzień w łóżku. Nie miałem nawet ochoty się ruszyć. Próby podjęte żeby się obudzić były przekomiczne. Raz za razem poddawałem się swojemu obolałemu ciału, nieskory żeby iść na wykłady i Tai Chi. Nazwę to dniem śpiącym. Potrzebuję chyba ich więcej. Schodząc na dół po jedzenie, spotkałem Nathan-ów. Dziwacznym przypadkiem nawiązała się rozmowa o seksualności i 'cottaging-u'. Oczywiście z przekorą dostałem pytanie czy kiedyś uprawiałem sex w toalecie publicznej. Odpowiedź to stanowcze nie, ale z totalną apatią opowiedziałem historię z parku w Glasgow. Historię, gdy odnalazłem miejsce w parku, gdzie mężczyźni spotykali się na przygodny sex. I że byłem tam i sam (z drżeniem) dostarczałem swojemu ciału 'tajemnic'. Zawsze robi mi się wstyd, że tak było. Tym razem nie było. Sprzeczność mojej uczuciowości i wybujała seksualność mogłaby wydać się absurdem. Mogłaby, jednak muszę nauczyć się być szczery przed samym sobą, żeby zintegrować swoją osobę. Żeby móc odnaleść głos i to czego potrzebuje moja dusza. Czy lepiej jest popełniać błedy, czy w ogole nie podejmować życia?

Na mojej tablicy korkowej mam wypisane kroki do sukcesu. Na mojej ścieżce są ukończone studia, studiowanie wirusa HIV, i podróżowanie po świecie czy też wypłata, która umożliwi spełnianie marzeń. A gdzie jest miłość? Rozpisuje się o niej już tyle lat i chcę ją ukryć z tyłu głowy. Może dlatego póka tak głośno i dobitnie. A ja potrafię jedynie upijać się i stawiać jej czoła w groteskowych szaleństwach seksualnych. W tym roku chcę przyznać się do miłości. Chcę przyznać się do tego, że potrzebuję miłości, że wierzę w monogamiczny związek homoseksualny i że potrafię kochać i być kochanym. Chcę przyznać się do swojej wybujałej seksualności i tych dziwacznych doznań z facetami, z których może i nie jestem zawsze dumny. Chcę poczuć integrację wewnętrzną i tak jak Wisława opisywać życie jakim jest, bez zbędnego patosu, lecz szczerze i mimo ran, zachować pogodę ducha. Bo koniec końców, wierzę w swoje szczęście i to, że nie muszę poddawać się jedynie pożądaniu czy alkoholowi.

Wróciłem właśnie ze spotkania z kolegami, Abdul-em i Tim-em. Bardzo ciekawa kombinacja Francusko-Niemiecka. Do tego obaj doktorzy, jeden medycyny drugi fizyki. Czułem się świetnie z tym towarzystkie, prawdę mówiąc. I nie oceniając ludzi pog względem wykształcenia, jednak czułem że to moje miejsce. Spędziłem fajnie czas przy wódce z colą w ulubionym pubie Molly w Colchester. Chłopaki żartowali, że musze zmienić stolik, gdyż jako jedyny nie mam tytułu doktora. Kto wie...

Ogólnie czuję się dobrze. Czuję się o wiele lepiej po powrocie z Polski, jakbym się odmienił. Czuję ten nagły przypływ chęci, energii i nadziei. Rodzina, miłość, bliskość - chyba to co dodało mi skrzydeł. Mimo, że w Radomiu, czy Marianowie jest wiele problemów, jednak wszystko przeplecione jest tą jedwabną nicią miłością, z której nie da się tak łatwo odplątać! 

Dzisiejsza dyskusja z chłopakami miała różne wymiary. Wymiar seksualny, naukowy i życiowy. I co chyba zachwyciło mnie najbardziej, że mogłem podyskutować z kimś o życiu. Gdyż uwielbiam dzielić się doświadczeniami i poglądami z ludźmi, którzy mają coś interesującego do powiedzenia. Cieszę się, że udało mi się twardo pozostać przy moich racjach. Czułem się bardzo zintegrowany i spójny, jakbym mówił prosto z serca. I prawdę mówiać temat miłości i seksualności zawsze będzie u mnie ważny. I gdy człowiek czuje pasję na temat pewnych ideałów i myśli, wtedy wszystko ma sens. Chcę pogłębiać moje pasje i prowadzić życie, takim jakim ono powinno być: przepełnionym radością, szczerością, żartem i silnymi zasadami.

Spowolnić, wręcz zatrzymać się na chwilę, nie poddawać się gonitwie myśli. Na każdym kroku, w każdej chwili (mimo, że świat kręci się coraz szybciej), muszę zwolnić...bo wtedy można ujrzeć piękno...przeżyć coś niesamowitego....

Wszystko co wyjątkowe znajduje się w tych ułamkach sekund, które tak łatwo przegabić. W tym szczerym śmiechu, zaprawionym Strongbow z blackcurrent w przyzamkowym pubie, w chłodnym popłudniu na kocu przy gorzkiej czekoladzie z Duńskim akcentem czy w prostym, mocnym i szczerym uścisku wytęsknionej mamy oczekującej syna, który wraca z Anglii...

Dzisiaj na Tai Chi nasz mistrzy, mówił: 'wolniej, niech ruchy płyną', instruktor Yogi, wykonując powitanie pięciu żywiołów nakazywał wsłuchać się w oddech i pauzować pomiędzy wdechem i wydechem; ponoć w tych paru chwilach odstępu można odnaleść nowy wszechświat.

A tu życie codzienne wstaje i ... gonię: bitwa z budzikiem, przyśpieszony krok do pracy/na studia, nieprzespana noc przed zaliczeniem, tuziny niepotrzebnych sms-ów do niego, godziny na grindarze, drink za drinkiem za drinkiem...gonitwa myśli.

Ponoć prostota jest kluczem do szczęścia. Na czym opiera się prostota? Na zatrzymaniu się i wykonywaniu jednej rzeczy na raz. A co ja właśnie zrobiłem? zacząłem pisać bloga, zagrałem z 5 piosenek, zbiegłem na dół po dane konta bankowego, odwiedziłem bank on-line i przeczytałem 50% maila od profesora; może i imponujące, ale wykańczające.

Często zastanawiam się czemu tak mi skaczą nastroje, mam huśtawki nieuzasadionej złości, po czym nieograniczonej radości. Wydaje mi się, że mój umysł nie wytrzymuje natłoku informacji. Że od tych tetragigów danych dostarczanych na raz, emocje są jak niespokojna fala - zmieniają się z częstotliwością napływu danych. Najciekawsze, że umysł został tak wyćwiczony, że kiedy staram się zwolnić, nie myśleć, zajać się jedną rzeczą - wariuję. Nie potrafię sobie poradzić z pustką i automatycznie mózg włącza tryb kreowania scenariuszów życiowych, tych katastroficznych oczywiście. 

Jednak są osoby, które mnie zwalniają, które koia i trzymają mnie w jednym kawałku. Za to dzisiaj tym przyjacielom, rodzinie, zapoznanym nieznajomym i napotkanym podróżnikom muszę serdecznie podziękować. Czym życie byłoby bez tych cudownych ludzisk...

w błękicie, w falach,

w zeszycie, na A4

wypisane.

Wspomnienia, dni letnich.

Zasiadłem na progu w Nicej,

maskaradzie gejowskiej,

wpatrzony w sylwetki,

ciał wyrzeźbionych

reką mistrza,

Michała Anioła,

w myślach nucąc słowa...

Twe usta, twe policzki,

zapach Twojej marynarki.

Na bałtyckim molo,

przyciągając twoje ciało,

zanurzony w zaroście...

Pod piaskiem mych myśli,

przemierzając mile skm-ką.

I zagubiony w dalekiej Europie,

Z włosami odkrywającymi,

kolejne losy życia.

Upadając i powstając...

ku twoim ustą, oczą

myślą.

Odpalić

kolejnego papierosa,

od serca bijącego mocniej

jedynie gdy oddane 

w winne przemyślenia.

Gdy Twoje zapałki zgasną,

a kolejna beinteresowna

twarz przeminie moje obliczę,

zapomnę na zawsze...

A słowa w duszy wyryte pozostaną:

'Dziękuje za te pare 

pięknych chwil'

Zabłysną na niebie,

w nowej konstelacji

i przyświecą podróżniką.

Zagubionym duszą.

Rozbitkowie znajdą

swoją wymażaną drogę.

W niewymówionych,

staraniach, zaplanowanych

regułkach, które nie

mają sensu.

Twoja dłoń, która

spoczęła na moim 

policzku w tą letnią noc

Twoje serce, które

zabiło mocniej na sekundę

będzie zawsze

częścią mnie...
Częścią tej maskarady,

wytańczonej

dla Ciebie...